Leun achterover, neem een diepe adem en blaas het uit. Stel je voor dat je nu komt te overlijden en je wordt begraven, wat zou er op de grafsteen komen te staan? Funfact: bij islamitische grafstenen staan meestal alleen de namen. Maar stel je voor dat je een tekst erop zou willen zetten, wat zou erop staan? Hoe wil je dat mensen je herdenken? We hopen op verschillende dingen, zoals liefdevolle vader, attente moeder, beste vriend en het lijstje kan zo doorgaan. Maar de vraag is als je nu zou komen te overlijden, passen die woorden bij je huidige levensstijl?
Dit is een techniek waarbij je even stilstaat en even uitstapt uit de sleur van je leven. Stel je kritische vragen, wat wil ik van mijn leven maken? Combineer ik mijn doelen met mijn huidige levenswijze? Wat is belangrijk voor mij in het leven en hoeveel tijd breng ik met die mensen en/of personen door die belangrijk voor mij zijn?
Merk je dat je toch niet aan je eigen tekst op je grafsteen voldoet, maak een plan wat je wil veranderen en neem dan acties die klein en haalbaar zijn. Prioritiseer wat je wil doen en doe je best daarvoor. Ik ben benieuwd wie op zijn grafsteen het volgende wil laten graveren “Harde werker, altijd bezig”.
Dit is een techniek dat ingezet kan worden binnen een psychologische behandeling. Ook vanuit het stoïcisme zien we dit terug, daar wordt het ook memento mori genoemd. Ook vanuit de Islam zien we dit terug, Mevt’ul Hak’ die ondersteund wordt met de vers “Indeed, to Allah we belong and to Allah we shall return “ (2:156), moslims zeggen dit vaak als iemand komt te overlijden. Confronterend, is het niet? Soms hebben we zo iets confronterends nodig, anders zijn onze dagen zo geteld en hebben wij geen grip op de tijd, met al die vergaderingen, de oneindige mailwisselingen en de dringende telefoontjes.
Om een voorbeeld te geven van Omar ibn al-Khattab hoe hij dit vaak toepaste in zijn leven. Hij had zijn manier om dagelijks herinnerd te worden aan de dood. Dit zorgde niet alleen dat hij zijn doelen duidelijk voor zijn ogen had, denk daarbij aan dat hij nederig bleef en zijn verantwoordelijkheden als leider serieus nam.
Hij had iemand gevraagd om dagelijks langs te komen en te zeggen: “O Omar, vergeet de dood niet”. Dit zorgde ervoor dat Omar zich aan de dood herinnerde en niet zich mee liet slepen door de roem of faam. Omar gaf deze persoon elke keer een stuk goud, omdat hij zijn taak volbracht. Tegenwoordig zou je zo een melding op je smartphone gelijk wegswipen. Maar goed, op een dag zei Omar tegen deze persoon dat hij niet meer hoefde te komen. Omar werd ouder en kreeg grijze haren en zijn lichaam werd zwakker, dit was voor hem voldoende om steeds aan de dood te denken.
En jij? En jij? Hoe vaak denk jij bewust aan je eindigheid en maakt dat besef je vrij, of juist bang?
